YÖRESEL EL SANATLARI

      XIX yy’ın sonlarına doğru dokuma sanatlarının yaygın olduğu Andırın’da el sanatları pek gelişmiş değildir. Önceleri kilim , çuval, şayak, aba ve bez dokunurken; şimdi kilim, çuval ve heybe gibi eşyaların dokunması az miktarda yapılmaktadır.
     Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğü, Özel İdare Müdürlüğü ve Halıcılık Bölge Müdürlüğü işbirliği ile dokuma sanatına ağırlık verilmiş olup, köylerde halı dokuma çalışmaları yapılmaktadır.
     Oya ve işleme sanatı da Andırın’da çok yaygındır. Birbirinden güzel iğne,boncuk, iplik, mekik ve firkete oyaları yapılmakta genç kızların çeyizleri arasında bunların bulunmasına özen gösterilmektedir. Diğer el sanatları gelişmiş durumda değildir. Ağaç oymacılığı ve “andız” denen ağacın meyvelerinden süs eşyaları yapımı çok daha az yapılmaktadır. “Andız” denilen ağacın zeytin büyüklüğünde meyveleri vardır. İçi çekirdekli olup dış kısmı şekerli bir meyvedir. Zeytin çekirdeğine benzeyen çekirdeği alınarak tespih yapılır. Bu tür tespih yapımı özellikle komşu ilçe Kadirli’de oldukça yaygındır. Küçük el makineleriyle bu çekirdeklerin içi oyulup ve de verniklenerek bu tespih yapılır.
     Palancılık bölgede gelişmiş olmakla birlikte tek bir işyerinde yürütülmektedir.
     Bakır eşyaların kullanımındaki azalmaya paralel olarak kalaycılık faaliyetlerinde de bir azalma söz konusudur. Günümüzde artık bakır tencereler yerine, kalaya ihtiyaç duymayan çelik türü tencereler kullanılmaktadır. Buna rağmen kalaycılık küçük işletmeler halinde yürütülmektedir. Özellikle köylerde, eski önemini yitirse de bu işle uğraşanlar çoktur.

                                   FOTOĞRAF (Gelin Atı Başlığı)

Halıcılık ve Diğer El Sanatları:

      Önceki yıllarda dokuma sanatının yaygın olduğu Andırın’da el sanatı olarak çul, çuval, kilim, aba ve bez dokunurken son yıllarda kilim, çul ,çuval, heybe ve benzeri el sanatları eski önemini kaybetmiştir.
        Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğü iş birliği ile dokuma sanatına ağırlık verilerek köylerde halı dokumacılığı yaygınlaştırılmaya çalışılmıştır. Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğü yaygın eğitim faaliyetleri olarak halı, giyim, makine nakışı, trikotaj, daktilografi, el nakışı, kuaför, folklor, okuma yazma vb. gibi faaliyetlerde bulunmuştur.
      Andırında oya ve işleme sanatı olarak bilinen birbirinden güzel iğne iplik, boncuk, mekik ve firkete oyaları yapılmaktadır. Diğer el sanatları gelişmiş durumda olmamakla birlikte ağaç oymacılığı da yapılmaktadır.
      Andırın’ın Torlar Köyünün Karasu mevkiinde sıcak demir işçiliği yapan bir usta tarafından eski tip tüfek tamiri ve bıçak çeşitleri yapılmaktadır.

Kalaycılık:
       Kalay bakır kaplar için kullanılmaktadır. İlçenin bu ihtiyacını karşılamak üzere hem ilçe merkezinde hem de civar  köylerde bu işlerle uğraşan bazı kişiler bulunmaktadır.

Körecilik:

            Körecilik sıcak demir işçiliği demektir. Körelerde tırpan, orak, galiç, balta, nacak, bıçak gibi kesici aletlerin yanı sıra balyoz ve çekiç yapımı ve tamiri gerçekleştirilmektedir. Sayıları azalmakla birlikte ilçenin birçok yerinde uğraşılmaktadır

Semercilik:

            İlçe merkezinde bu işle uğraşan iki kişi kalmıştır. Son yıllarda at ve eşek yerine yük taşıma araçlarının yaygınlaşmasıyla bu ihtiyacın azalmasına paralel olarak semerciliğin uğraş alanı olmaktan uzaklaştığı görülmektedir.

Oymacılık:

            İlçede oyma kaşık, çomça, tarak, tencere kaşığı, ellik gibi ağaç işleri oymacılığı halen devam ettirilmektedir. Özellikle bu işlerde kullanılan Dişbudak ağacının buralarda yeterince bulunması sebebi ile çevre ilçelerden de talep gelmektedir. İlçenin bazı köylerinde geçimini bu işten sağlayan kişiler bulunmaktadır. Bunun yanında Karanebili’de dut ağacından oyma saz yapan bir usta bulunmaktadır.